कोरोना स्टॉप करोना - भाग ३

कोरोना पॉझिटिव्ह निघाल्यानंतर घर ते जिल्हा रूग्णालयातील प्रवास, घडलेल्या घडामोडी भाग-१ आणि भाग-२ मध्ये नमुद केलेला आहे. रूग्णालयामध्ये उपचारासाठी दाखल होण्याची तशी पहिलीच वेळ होती. कोरोनामुळे दहा ते बारा दिवस रूग्णालयात काढायचेच होते. आपण आणि आपले उपचार ही मानसिकता ठेऊन रहायचे हे ठरवले होते. जस जसे दिवस जात होते, तस तसे रूग्णालयातील कारभार प्रत्यक्षपणे बघावयास मिळत होते. अनेकदा कानाडोळा करण्याचा प्रयत्न केला. नंतर मात्र रूग्णांच्या समस्या, हाल बघणे सहन होत नव्हते. प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्षपणे त्यांना होणारा त्रास कमी करण्याचा प्रयत्न मात्र यादरम्यान केला. (भाग-३)

४ मे रोजी रात्री जेवणानंतर गोळ्या घेतल्या. मोबाईल फ्लाईट मोडवर टाकून चित्रपट पाहताना झोप लागली. दुसऱ्या दिवशी ५ मे रोजी सकाळी सात वाजेच्या सुमारास नर्सच्या आवाजाने झोपेतून उठलो. शरीरातील आॅक्सीजनचे प्रमाण चेक करण्याबरोबरच सकाळच्या सत्रातील गोळ्या देण्यासाठी त्या आलेल्या होत्या. त्या गेल्यानंतर माझ्या संपर्कातील आणि अन्य जणांनी तपासणी केलेल्यांचे रिपोर्टबद्दल माहिती घेताना यात तिघांचे अहवाल पॉझिटिव्ह असल्याचे समजले. सुदैवाने माझ्या संपर्कातील त्यात कोणीही नव्हते. सकाळचा नाश्ता आल्यानंतर तो घेताना समोरच्या रूममध्ये उपचार घेणाऱ्या वृध्द महिला रुग्णाने माझ्याशी संवाद साधला. माझी माहिती घेतल्यानंतर त्यांच्याबद्दल सांगत होत्या. नूर कॉलनीतील असलेल्या त्या शासकीय रूग्णालयात नर्स मधून सेवानिवृत्त झाल्या होत्या. मुलींचे लग्न तर एकुलत्या एक मुलाचे निधन झाल्याने घरात दोघेच राहत होते. शेजारच्यांना कोरोना झाल्याने त्यांची तपासणी झाली अन् त्या पॉझिटिव्ह निघाल्या होत्या. कोणत्याही प्रकारची लक्षणे जाणवत नसताना पॉझिटिव्ह आल्याचे त्या सांगत होत्या. रूमच्या दरवाज्यात उभा राहूनच त्यांच्याशी संवाद सुरू होता. सुमारे पंधरा मिनिटांच्या संवादानंतर रूममध्ये आलो. सकाळी १० वाजेच्या सुमारास माझ्या शेजारच्या रूममधील एक रूग्ण दगावल्याचे समजले. त्यानंतर दिवसभर सोशल मिडियाद्वारे घडामोडी जाणून घेणे, आलेले फोन अन् मिळालेल्या वेळेत चित्रपट बघणे हा प्रकार सुरू होता.
-----
अन् अचानक वॉर्डातील रूग्ण घाबरले
सायंकाळी साडे सातच्या सुमारास रात्रीचे जेवण आले. माझी रूम जवळच असल्याने सर्वप्रथम मी जेवणाचे पाकीट घेऊन रूममध्ये आलो. त्यानंतर वॉर्डातील एक-एक रुग्ण सोशल डिस्टन्स ठेऊन पाकीट घेत होते. एका रूग्णाने बाजूच्या रूममधून कोणी न आल्याने आवाज दिला. रूममधून दाद न मिळाल्याने त्याने दरवाजा लोटला तर समोर स्ट्रेचरवर मृतदेह दिसला. मृतदेह बघून तो घाबरला आणि इतरांनाही तिथे बोलविले. या रुग्णाच्या मृत्यूबद्दल ठराविक जणांनाच माहिती होती. दिवसभर तो मृतदेह न नेल्याने, कोरोना व्हायरसच्या धोक्यामुळे सर्वजण प्रचंड घाबरले होते. सकाळी ओळख झालेल्या ‘बाजी’ने मला कोणाला बोलून काही करता येईल का बघ, असे सांगितले. तत्काळ जिल्हा रुग्णालयातील अधिकाऱ्यांना सांगितल्यानंतर त्यांनी मृतदेह दुपारीच तेथून नेलाय, असे उत्तर दिले. प्रत्यक्षात मृतदेह अनेकजण रूममध्येच असल्याचे बघताय अन् अधिकारी मृतदेह नसल्याचे सांगत असल्याचे आश्चर्य वाटले. प्रसारमाध्यमांच्या काही सहकाऱ्यांना ही माहिती दिली. सर्वांनीच अधिकाऱ्यांना एक -एक करून विचारणा केल्यानंतर अवघ्या दहा मिनिटांतच मृतदेह रूममधून हलविण्यात आला. अधिकाऱ्यांच्या बेजाबदार ‘दक्ष’तेची प्रचिती यानिमित्ताने आली.  दुसऱ्या दिवशी लगेचच या रूमध्ये जंतुनाशक तपासणी करण्यात आली. त्यानंतरच दोन-तीन दिवस कसे गेले हे समजलेच नाही.
-----
मित्रांनी दिला मदतीचा हात
दरम्यानच्या काळामध्ये अनेकजण मदतीची विचारणा करत होते. सॅनिटायझर, वाफ घेण्यासाठी स्टिमर, पिण्याच्या पाण्याचे बॉक्स, जेवणासाठी ताट, स्प्रे पंपची आवश्यकता असल्याचे समजल्यानंतर श्री. प्रदिप विखे, श्री. बाळासाहेब हरबक पाटील यांनी ते उपलब्ध करून दिले. श्री. संतोष सोमाणी यांनी थेट लासुर स्टेशन येथून लॉकडाऊन असतानाही आयुर्वेदिक औषधे औरंगाबाद येथे पोहच केली. श्री. गिरीष काळेकर, उज्वला साळुंके, श्री. सचिन अंभोरे यांच्यामार्फत ते माझ्यापर्यंत घरी पोहचविले. काहीजण जेवणाच्या दर्जाबद्दल चर्चा करत होते. जवळच्या मंडळींना मला जेवणावरून होत असलेल्या त्रासाची जाणीव झाली होती. श्री. संजय गवळी पाटिल, श्री. रामेश्वर कोरडे या दोघांनी ड्रायफ्रूट उपलब्ध करून दिले. मला हवं ते मित्रांच्या माध्यमातून सर्वकाही मिळत होते. परंतु, इतर रूग्णांना फळांची मदत करण्याहेतू पुंडलिकनगर येथील ‘छत्रपती गणेश मंडळ’च्या पदाधिकाऱ्यांशी चर्चा केली. सर्वांनी सकारात्मकता दर्शविताच आम्ही आपआपल्या परीने मदतनिधी जमा करून सुमारे ४०० किलो मोसंबीची खरेदी केली. सदस्यांनी एक-एक किलोचे पाकिट बनविले. माझ्याकडून जिल्हा रूग्णालयातील रूग्णांचा आकडा घेऊन १०० किलो अर्थात मोसंबीचे १०० पाकिट रूग्णालय प्रशासनाकडे सुर्पूद केले. उर्वरित मोसंबीचे पाकिट एमजीएम स्पोर्ट्स कॉम्प्लेक्स येथे उपचार घेणारे रूग्ण, पुंडलिकनगरातील १ ते ३ मधील रहिवाशांना वाटण्यात आले.
-----
अधिकारी केवळ नावापुरतेच
जिल्हा रूग्णालयातील अधिकारी हे केवळ नावापुरतेच असल्याची ओरड वेळोवेळी रूग्णांकडून ऐकावयास मिळाली. काही बोटावर मोजण्याइतके डॉक्टर, नर्सेस, साफसफाई कर्मचारी यांच्यावरच रूग्णालयाचा कारभार हाताळला जात होता. दोन ते तीन दिवसांमध्ये डॉक्टर रूग्णांना होणाऱ्या त्रासाबद्दल विचारणा करायचे. त्यानंतरची संपूर्ण जबाबदारी नर्सेसवरच असायची. आपल्या जीवाला जपूनच कोरोनाग्रस्तांवर उपचार प्रत्येकजण करायचे. रूग्णांना भेडसावणाऱ्या समस्यांकडे ‘सुंदर’ पध्दतीने कानाडोळा व्हायचा. अनेक वॉर्डांमध्ये रूग्णांच्या तक्रारी असायच्या. काही महिन्यापासून पगार न मिळालेल्या सफाई कामगारांकडून स्वच्छतेची अपेक्षा ठेवली जायची. सफाई कामगारांचे होणारे हाल बघूनही काही रूग्ण त्यांनाच टार्गेट करायचे. सफाई कामगारांनी मात्र अशा रूग्णांना नम्रतेने बोलूनच आपले कर्तव्य बजावले. (क्रमशः)