कोरोना स्टॉप करोना - भाग ५

तब्बल १७ दिवस रूग्णालयात राहणे आई आणि माझ्यासाठी पहिलीच वेळ होती. इतके दिवस एकट्याने काढणे दोघांनाही अवघड होते. या काळामध्ये सोशल मिडियाच्या माध्यमातून, फोनद्वारे मी सर्वांच्या संपर्कात होतो. येणारा प्रत्येक दिवस कसा जायचा हे मला समजून येत नव्हते. इतके दिवस आमचे कसे गेले याबद्दल... (भाग-५)

पहिल्याच दिवशी नर्सेसने आईच्या प्रकृतीबद्दल व्यक्त केलेली चिंता अन् एका रूग्णाचा झालेला मृत्यू हे ऐकून आईच्या मनात भिती निर्माण झालेली होती. त्यानंतरचे दोन दिवस आईची मनस्थिती खराबच होती. अशातच औषधी देण्यासाठी येणाऱ्या नर्सेस सोबत आईचा सलोखा निर्माण झाला. या नर्सेस माझ्या आणि आईमधील संवादाच्या दूत बनल्या. दोघांच्या प्रकृतीबद्दल माहिती जाणून घेऊन त्या आम्हाला सांगत. यातच पाच दिवस मला प्रचंड खोकला आणि घशामध्ये त्रास होता. एक दिवशी रात्री श्वास घ्यायला त्रास होत होता. डॉक्टरांनी गोळ्या वेळेवर घ्या, वाफ घ्या असा सल्ला दिला. त्यानुसार मी उपचार घेत होतो.
----
खिडकी अन् नर्सेस 

आम्ही दोघेही वेगवेगळ्या वॉर्डात असलो तरीही एका खिडकीतून एकमेकांना बघता येत होते. आईला माझ्या संपूर्ण हालचाली खिडकीतून स्पष्टपणे दिसत. मला मात्र, बेडवरून उठून आई काय करतेय हे बघावे लागत. खोकला असल्याने अनेकदा मी उठून बसायचो. माझा आवाज आल्यास आईचेही लक्ष माझ्याकडे वेधल्या जायचे. नेमकी काय झाले हे विचारण्यासाठी आई लगेच मला फोनद्वारे संवाद साधायची. एकेदिवशी रात्री दोन वाजेच्या सुमारास मला उलट्यांचा त्रास सुरू झाला. माझ्या आवाजाने आईची सुध्दा झोपमोड झाली. तिने लगेच फोन लावून चौकशी केली. काहीच झालेले नसल्याचे सांगितल्यावर आईला धिर मिळाला. नुसतं, वाफ घ्यायला खाली डोके करून बसलो तरी, काय झाले म्हणून आईचा फोन यायचा. एका खिडकीने आमच्या दोघांमधील प्रेम, जिव्हाळा, ममता, माया, आपुलकी कायम ठेवली होती. फोनवर प्रकृतीबद्दल सांगुनही आई नर्सेसकडे माझ्याबद्दल विचारणा करायची. नर्सेस आल्या की मी आईबद्दल पहिले विचारायचो. एकमेकांबद्दल विचारण्यात येणाऱ्या प्रश्नांची नर्सेसला सवय झाली होती. रुग्णालयातील प्रवासादरम्यान खिडकी आणि नर्सेस आमच्या दुवा बनल्या होत्या. आजही त्या खिडकीतून आईसोबत होणारा संवाद डोळ्यासमोर येत असतो.
-----
व्हिडीयो कॉलद्वारे सामुहिक चर्चा

घरातील सदस्यांचे असे विभक्त होणे कोणालाही सहन झालेले नव्हते. मला मित्रांचेच जास्त फोन येत असल्याने कुटूंबातील सदस्यांसोबत जास्त संवाद साधता येत नव्हता. आईचे मन रमण्यासाठी व्हॉटस्अप व्हिडीयो कॉलींगचा पर्याय सर्वांसाठी सोईस्कर बनला होता. एकाच वेळी चौघांना सहभागी करून प्रकृतीबद्दल विचारणा केली जायची. आम्हा दोघांबरोबरच वडीलांनाही प्रचंड त्रास सहन करावा लागत. इतरांना त्यांना मदत करणे शक्य नसल्याने ते स्वता जेवण बनवायचे. व्हिडीयो कॉलींगच्या माध्यमातून ते करत असलेले काम आईसह बहिणींना लाईव्ह बघायला मिळायचे. फोनवर बोलण्यापेक्षा व्हिडीयो कॉल करूनच संवाद साधणे हा पर्याय सर्व नातेवाईकांनी निवडला होता. रेंज प्रॉब्लेममुळे आईचा फोन न लागल्यास नातेवाईक मला फोन करायचे. खिडकीतून आवाज देऊन आईला फोनबद्दल सांगायचो. कॉन्फरन्सवर घेऊन नंतर त्यांचा संवाद सुरू व्हायचा.
------
सफाई कर्मचारी, जेवण पुरविणाऱ्यांची मदत

दररोज रूमध्ये साफ सफाईसाठी कर्मचारी यायचे. प्रकृतीबद्दल ते विचारणा करायचे. अन्य रूग्ण त्यांच्यासोबत कशा प्रकारे वागतात ते सांगायचे. १७ दिवसांमध्ये सफाई कर्मचाऱ्यांसोबत चांगलीच ओळख झाली. जेवण देण्यासाठी येणाऱ्यांसोबतही चांगला सूर जुळला होता. वॉर्डातील रूग्ण नेमकी या दोघांनाच टार्गेट करायचे. रूग्णांचे हे वागणे मला पटत नव्हते. अनेकदा रूग्णांचे सफाई कर्मचारी, जेवण पुरविणाऱ्यासोबत वाद झाल्यास मध्यस्थीची भुमिका निभवायचो. उपचारानंतरचा रिपोर्ट पॉझिटिव्ह आल्यानंतर मला गरम पाणी पिण्याचे सांगण्यात आले. गरम पाणी कुठे उपलब्ध होईल, याची चर्चा जेवण पुरविणाऱ्यांसोबत केली. माझे काम झाले की मीच आणून देतो असे ते म्हणाले. त्यानंतर सलग ४ दिवस रात्रीच्या वेळी त्यांनी गरम पाणी आणून दिले. माझा अन् कर्मचाऱ्यांचा सलोखा अन्य रूग्णांना मात्र खटकत होता. (मदत करणाऱ्या नर्सेस, सफाई कर्मचाऱ्यांची नावे अर्धवट असल्याने नावाचा उल्लेख टाळण्यात आलाय)... क्रमशः